یک روز رسد غمی به اندازه کوه

یک روز رسد نشاط اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است گلم

در سایه کوه باید از دشت گذشت 

گروهی زندگی را خواب کردند

بنای کفر و دین را باب کردند

خدا را شُکر گر راندند از خویش

به سوی عاشقی پرتاب کردند مجتبی کاشانی

..............................................................................................

زندگینامه و شعرهایی دیگر از او